REISBLOG Indonesië

 

Di saat badai bergelora/when the oceans rise

Zondag 8 en maandag 9 januari.

Vandaag mag de buleh (benaming hier voor de blanke mens) schrijven ;). Zojuist nog een paar foto's verzonden naar m'n schoonmoeder, want sinds eergisteren is ze in het bezit van een heuse smartphone, zodat we ook straks makkelijk contact kunnen houden. Waar Wibo met mijn verjaardag nog vergat op te letten of een smartphone voor mij wel genoeg geheugen had, is moeders van alle gemakken voorzien ;). 

Gisterochtend een mooie start van de dag met een gezamenlijk ontbijt met de hele familie in het hotel. Hoewel sommige dingen voor de familie vreemd waren in het hotel, zoals de voor ons 'gewone' wc en douche, was er bij het ontbijt weer rijst in overvloed. En hoewel de rijst hier echt heerlijk is, vind ik iets met granen 's ochtends bij het ontbijt toch echt lekkerder ;). Daarna hebben we kennis gemaakt met de familie in Demak (dichtbij Semarang). De oudst nog levende broer van Wibo's moeder woont daar met zijn vrouw, schoondochter en kleinkind. Ook hier werden we groots onthaald en konden we ons tegoed doen aan een heerlijke maaltijd. Men genoot zichtbaar van het feit dat iedereen weer samen was na hele lange tijd elkaar niet gezien te hebben.

Vanochtend hebben we de zoektocht naar Wibo's roots nog eens 'over gedaan', door langs alle plaatsen te gaan waar de zoekers ook zijn geweest. Langs de blindenschool waar het dossier ligt opgeslagen, hier waren we 5 jaar geleden zelf ook al geweest. In het dossier bleken nog enkele fotonegatieven te liggen, hopelijk lukt het om die binnenkort afgedrukt te krijgen. We zijn benieuwd wat er op die foto's te zien is! Daar ook nog even lekker gospel liederen met de blinde kids gezongen, het is namelijk een christelijke school. Muziek verbindt! Super om zo samen God groot te maken! En heel fijn dat wij nog de Indonesische tekst van 'when the oceans rise' kenden, 'di saat badai bergelora'. Verder op opnieuw langs Yohannes geweest, de kleinzoon van degene die de adoptie heeft geregeld. Yohannes hebben we tijdens onze eerdere bezoeken aan Semarang ook al ontmoet. Tenslotte nog langs de schoonzoon van de eigenaar van het kindertehuis. Iedereen was blij dat Wibo uiteindelijk zijn familie heeft gevonden. Na deze         bliksembezoekjes weer naar Demak afgereisd. Opnieuw lekker gegeten. Verder nog de familiebegraafplaats bezocht, waar o.a. Wibo's oma begraven ligt. Ook hebben we gister Uno gekocht en dit aan Didik en Novi uitgelegd en samen gespeeld. Ondertussen werd onze kleine koningin door de hele familie gruwelijk verwend. Waar we in Nederland een kind nog wel eens laten huilen, is dat hier echt niet de cultuur. Onze dame heeft dat feilloos door en weet inmiddels al precies hoe ze de familie om haar vingers windt. De familie verstaat haar Nederlands en iedereen rent als ze 'nijntje' of 'koekje' of 'potje' roept. Heel charmant weet ze vervolgens dan 'kasih' te zeggen (haar afkorting van het Indonesische 'bedankt') en ze rennen daarna nog harder voor haar. Dat deze ontaarde moeder het soms niet nodig vindt om al haar wensen in te willigen, begrijpt mijn schoonfamilie niet helemaal.. en Wibo weet zich ook keurig aan te passen aan de cultuur hier ;). Net als Sharon overigens, naast chocoladekoekjes eet ze ook werkelijk al het Indonesische eten dat haar hier wordt aangeboden. Ook de wijze van toiletteren (met heel veel water), vind Sharon erg aangenaam. Zodra ze dus haar behoeften moet doen, roept ze om oma. Oma vindt dat erg leuk en ik moet zeggen dat ik het luiers verschonen nog niet heb gemist.. Sharon gaat het leven hier straks erg missen :).



Het mooiste geschenk wordt ons gegeven:
De zegen van God, een eindeloos leven. (opwekking 767)

Zaterdag 7 januari 2017. Een dag om nooit te vergeten. De eerste keer dat alle 6 broers elkaar ontmoeten. Drie broers uit Bogor vliegen met ons mee naar Semarang om de andere twee broers te ontmoeten. Eén broer woont in Kendal en één net buiten Kendal. Net als voor mijn broers, als voor mijn moeder, schoonzus en aanstaande schoonzus is vliegen nieuw, ook zij vliegen mee. Al heel vroeg (04.00u) is mijn moeder opgestaan om iedereen in huize Tumirah te wekken, spullen te pakken, winkel te sluiten en mijn aanstaande schoonzus op te halen. Om 07.00u staan ze met twee busjes voor de deur van ons hotel. Naast het busje staat mijn moeder om ons te begroeten en Wibowo aan ons voor te stellen. Afgelopen dagen heb ik hem nog niet kunnen ontmoeten, want hij werkt in de fabriek zo'n twaalf uur per dag. Mijn moeder rijdt met ons mee en de broers en schoonzussen in een busje dat strak achter ons aan rijdt. Op het vliegveld gaan we door verschillende controles. M'n moeder is zeer verbaasd over alle controles. Met een vertraging van 30 minuten hebben we extra tijd om met elkaar te spreken. Over hobby's en muzieksmaken. Ik heb op m'n tablet twee youtube filmpjes kunnen laten zien van wat ik doe in Nederland. Uiteindelijk kunnen we instappen. Iedereen zit redelijk ontspannen in diens stoel. Alleen Sharon is allemachtig druk, ze is helemaal vermoeid van het spelen in de wachtruimte. Uiteindelijk valt ze op schoot in slaap. Maar de vlucht duurt maar 45 minuten en duidelijk te kort voor Sharon. De vertraging hebben we exact ingevlogen, want we komen precies op aankomst tijd aan. Op het vliegveld staan mijn broers me al op te wachten. Eén broer is op de brommer gekomen en de andere met de gereserveerde bus. Met z'n allen vertrekken we eerst naar het hotel, zodat we onze bagage kwijt zijn en we straks nog meer mensen mee kunnen nemen. Vandaag worden we uitgenodigd bij mijn broer Joko. We worden als koningen onthaald. Iedereen staat met z'n smartphone in de aanslag om foto's te maken. Joko is trots om zijn gezin en schoonfamilie en de rest van de buurt aan ons voor te stellen. Bij hem krijgen we een heerlijke maaltijd aangeboden. Achter zijn huis is een prachtig uitzicht over de sawa's (rijstvelden). In de verte is Semarang te zien. Daar besluiten we ook om foto's te maken. Terug in het hotel met de hele familie vallen we als een blok in slaap. Morgen gaan we naar mijn oom. De oudste broer van mijn moeder. Zij heeft hem al tien jaar niet meer gezien. Maar eerst zullen we 's ochtends als eerst met het hele gezin, aanhang en kleinkinderen samen ontbijten.Ik zie er naar uit.


'en de straten zullen krioelen van de spelende kinderen' (Zach. 8:5)

Gisteren hadden we geen tijd om een update te schrijven, maar we hebben gisteren een fruitplantage bezocht. Met een speeltuintje voor Sharon. M'n moeder heeft samen met haar in een 'vliegtuigje' gezeten. Bij ons wel bekend als een monkey-rail (filmpje ook op deze site te vinden). Daarna een rondleiding gekregen met een treintje door de plantage. Diverse vruchten geproefd die we in Nederland niet kennen. Omdat de fruitplantage aan de rand van Bogor ligt, hebben we weer veel in de file gestaan. Tijd genoeg in de auto dus om cultuurverschillen te bespreken. Mijn familie, gids en chauffeur waren stomverbaasd over de regeldruk in Nederland. Mag je niet zomaar een winkeltje beginnen in je eigen huis? Moet je echt overal belasting over betalen? Is het zo ingewikkeld om de belastingdienst voor te liegen? Is de politie echt niet om te kopen? 
Vandaag zijn we maar even in de stad Bogor gebleven. We hebben de botanische tuin bezocht dat bij het presidentiële paleis ligt. President Joko Widodo was ook aanwezig werd ons verteld. Daarna zijn we naar een shopping mall geweest, waar ook een Yamaha music store is. Dit was helaas maar een klein winkeltje waar ook muziekles gegeven werd. Dus even piano spelen voor mijn familie was niet toegestaan. Naast deze winkel is er een kinderspeelhal. Iets wat in Nederland niet een erg bekend fenomeen is. Maar hier kan je in elke shopping mall op de bovenste verdieping niet om dit kinderparadijs heen, met heel veel harde muziek en alle muzieksoorten door elkaar. Sharon heeft zich hier meesterlijk vermaakt. Oom Didik wist een magneetkaartje op te laden en liet Sharon bijna in elk beweegbaar mobiel een paar rondjes hobbelen. Ze heeft enorm genoten en wij met de familie met haar. Geef haar geen creditcard, want 
ze weet exact hoe deze gebruikt moet worden. Even met de magneet strip langs de lezer en ze hobbelt weer. Wij zorgen vanaf nu dat onze creditcards opgeborgen zijn.
Daarna hebben we met de familie lekker gegeten. Sharon eet graag ayam goreng. Ook als ontbijt eet ze liever gebraden worstjes dan 'normaal' brood.. onze kleine Indo :). Verder is ze daarnaast ook erg vrouwelijk.. binnen een uur had oma door dat Sharon namelijk als een echte dame dol is op chocola en sindsdien wordt Sharon iedere dag door de familie voorzien van heel veel chocola. We noemen haar nu allemaal 'chocolat monster'. Naast chocola heeft Sharon vandaag ook 2 knuffels gekregen, die vandaag de hele dag trots zijn meegesleept. Voor de kenners: naast een roze en beige konijn heeft ze nu ook een felblauwe in haar collectie, de familie had door dat haar konijntje erg belangrijk is voor haar. 


'Zelfs vindt de mus een huis... bij Uw altaren, Heer...
(Psalm 84:4)'

Dinsdag 3 januari 2017, vandaag gaan we naar Taman Safari Indonesia (Bogor).
Teguh haalt de familie (moeder, broer en schoonzus) als eerst op met de chauffeur. 
Rond 11.00 uur arriveert de auto bij ons hotel. Vandaag is het nog vakantie voor de meeste kinderen in Indonesië en op de weg is het erg druk. We proberen een 'mouse-route'  zigzag en kris-kras door de wijk. Of dit werkelijk sneller is weet ik niet, maar er is wel veel te zien. Zeer stijle wegen, waarvoor zelfs de ramen open gaan en de airco voor uit wordt gezet om meer vermogen op te bouwen. Ook nu geen idee of dit werkelijk meer oplevert. Smalle steegjes, waar je hoopt dat het éénrichtingsweg is, maar dat toch niet blijkt te zijn. Spiegels worden ingeklapt om elkaar te passeren. Geparkeerde scooters worden opgetild en verplaatst om ruimte te creëeren. Van alle kanten wordt er geholpen en op elk gevaarlijk punt of bocht staat er iemand die ons er doorheen loodst, al dan niet tegen een vergoeding. Een safari op zich.
Twee uur later komen we op bestemming. Mij wordt geadviseerd om bij het kopen van de entreekaartjes niets te zeggen, want dan kan ik tegen lokaal tarief naar binnen. Alleen Leanne betaalt exact het dubbele. 
Alle dieren komen drietalig voorbij, Engels, Nederlands en Bahasa. Sharon onthoudt vooral de laatste vertaling van elk dier. Met de auto rijden we rustig door het park, waar de dieren aan ons voorbij trekken en geven we ze hun 'namen'. Voelt alsof we voor een dag even Adam zijn. Met een plastic tasje wortels proberen we de dieren dichter bij te lokken. Sharon gooit af en toe een wortel gewoon zo het raam uit of verjaagd haast de beesten. Ondanks dat we gewapend zijn met wortels gaat voor sommige dieren toch echt even het raampje dicht. 
Na deze mooie tocht gaan we met z'n allen lunchen. Even word ik in het diepe gegooid. Bestellen op een manier waar ik even de logica niet van begrijp, een familie die ook in het duister tast en mijn tolk die op de spullen past bij de tafel. Uiteindelijk bestel ik per ongelijk het dubbele en had m'n familie sneller door hoe het systeem werkt. Gelukkig hadden we een chauffeur en tolk bij ons die nog niet besteld hadden en konden zij de extra bestelling nuttigen. Als westerling bestelde ik maar gewoon Fish & Chips, vooral voor zijn kleine dochter, die normaal gesproken dol is op patat. Maar nee, de kleine meid prefereert witte rijst boven friet. Toch een echt Indo-tje komt er in haar naar boven. 
Gelukkig maar dat ik extra rijst had besteld :).



'...elk volmaakt geschenk komt van boven' (Jak. 1:17)

Vandaag, 2 januari, zal ik mijn moeder ontmoeten. Eerder dan verwacht staat Teguh (zoeker en tolk) ons bij ons hotel al op te wachten. Na een kennismaking en uitleg wat de gebruiken zijn in Indonesië, worden we door een chauffeur gebracht naar het huis van mijn moeder en twee broers (22 en 25). Eenmaal aangekomen wordt de auto een paar meter verderop geparkeerd, zodat het voor haar een verrassing zou zijn. Uiteraard wist zij wel van mijn komst op 2 januari, maar niet hoe laat.
Aan alles merkten we dat het zeer emotioneel voor haar was. Ze werd er helemaal stil van. Maar voelde duidelijk dat ik haar echte zoon ben. Mijn broer dacht namelijk dat het een grap was of dat Teguh een oplichter was die iets probeerde te verkopen of te verkrijgen. Mijn broer vertelde hem dat als het echt zo is dan moest Teguh maar langs komen met dié broer. Tot die tijd kon hij het werkelijk niet geloven. En daar zat ik dan toch echt... net zo sprakeloos als hij. M'n moeder heeft voor een heerlijke maaltijd gezorgd. 
Sharon moest even wennen aan haar 'nieuwe' oma. Uiteindelijk mocht oma haar toch even optillen en drinken geven. Mijn schoonzus is kleuterjuf en wist het ijs bij Sharon meteen te breken. 22 december is het in Indonesië Moederdag, na 36 gemiste moederdagen, kon ik eindelijk haar een cadeautje geven, hoewel ik misschien zelf al een cadeau was of zo als we het allebei zeiden: '... a gift from God'.
Morgen gaan we naar de dierentuin z'n allen. Let's make history!



'Wat bij mensen onmogelijk is, is bij God mogelijk'.
(Lukas 18:27)

We zijn zeer gezegend door alle steun, zowel in gebeden als financieel. Het maakt ons klein. Op dit moment hebben we totaal bijna  € 1.900  aan giften ontvangen (contant, giraal en via www.dreamordonate.nl). Enorm bedankt!

Afgelopen weken is er veel gebeurd. 
Er is veel contact geweest met speurders in Indonesië. Één van hen is ook Nederlandse en geadopteerd en woont na haar zoektocht naar haar biologische moeder met haar Indonesische man en drie kinderen op Java. 

Uit de mailwisselingen blijkt dat mijn twee broertjes in omgeving Semarang (mijn geboorteplaats) wonen. En de andere broertjes in Bogor, waar mijn moeder tegenwoordig woont. De oudste drie broers zijn getrouwd, twee van hen hebben ook kinderen.
Eerst was de planning dat we op 25 dec. zouden vliegen, maar de tickets in deze periode zijn 700 euro duurder dan een week later. Nu vliegen we bijna buiten de vakantie periode om. Op 31 dec. 2016 vlieg ik met Leanne en ons dochtertje Sharon naar Indonesië, waar we op 2 jan. een ontmoeting hebben met mijn moeder en haar drie zoons daar (één van hen draagt dezelfde naam als ik). Daarna zullen we ook mijn twee andere broers ontmoeten in Semarang. Mijn moeder en mijn twee jongste broers reizen waarschijnlijk ook mee. We zullen ook haar broer ontmoeten, die ze al jaren niet meer gezien heeft na haar verhuizing naar Bogor. Zoals het er nu naar uit ziet zal het een heuse familiereünie worden.

Mijn moeder is gezond en leeft redelijk goed volgens de Indonesische standaard. 

Middels een blog willen we jullie op de hoogte houden. Iedereen die op de hoogte wil blijven kan dit volgen via www.wibowo.nl (als je je mailadres daar achter laat, krijg je automatisch een melding als er een nieuw bericht is). Dit word gestreamd via reislogger.nl.

Nogmaals dank voor jullie betrokkenheid op zoveel verschillende manieren! Dat ervaren we als heel bijzonder! 

Met een dankbare groet, 

Wibo & Leanne



CONTACT

WIBO HIJINK
Korte Molenstraat 20
3905 AG VEENENDAAL
Tel.: 0318 823 231
GSM: 06 23 89 30 12

e-mail: info@wibohijink.nl
website: www.wibohijink.nl

KvK 39.074.323 Utrecht
BTW NL 1689.40.024.B01
IBAN NL57 KNAB 072.31.89.072




Webdesign © 2017 SOUND PRODUCTIONS COMPANY